Mediatribunaal

                          

Opgericht in 2003 samen met Ila Kasem en Hasan Evrengun. Een kritische blik op de journalistiek. Komt onregelmatig bijeen in Het Parooltheater, Sint Pieterspoortsteeg 33 Amsterdam

 

Verslagen bijeenkomsten 2004 in Het Parool:

Columnisten

Ervaren columnisten als Hans Wansink en Emma Brunt moesten weg, Raoul Heertje keert niet meer terug, terwijl Paul Cliteur na aantijgingen de eer aan zichzelf hield.

Is er sprake van een crisis in columnistenland?

Daarover discussieerden Paroolcolumnist Theodor Holman en zijn collega van de Volkskrant Pieter Hilhorst gisteravond in het Parooltheater.

Het zijn economische motieven volgens Holman die een hoofdredacteur tot ingrijpen dwingen. De krant moet verkocht worden en dat gebeurt nu eenmaal het beste met bekende gezichten. Illustratief daarvoor is volgens hem het mogen aanblijven van Albert Verlinde bij NRC Handelsblad terwijl Max Pam daar het toneel moest verlaten.

Het is de doorgeschoten drift tot vernieuwing, een vernieuwing waarvan men ten onrechte veronderstelt dat die jonge lezers zal aantrekken, denkt Hilhorst.

Bovendien is de politiek volgens hem drastisch veranderd. Niet de columnisten zijn dat. En die combinatie is de oorzaak van de huidige opwinding. Politici zijn verworden tot columnisten, terwijl oude columnisten als Marcel van Dam niet in staat zijn een andere rol aan te nemen.

Want het formuleren van een politiek tegengeluid, dat is het doel van een column?

''Het weerleggen van de sterkst geformuleerde mening waarmee je het oneens bent. Of, in deze tijd nog belangrijker, afstand nemen van de hysterie en onderbelichte onderwerpen die vragen om een maatschappelijk debat, aankaarten,'' meent Hilhorst.

''Maar dat is nou net weer de taak van de journalist,'' riposteert Holman.

''Een columnist moet verwarring scheppen door op originele wijze de waarheid te suggereren.'' Want een goede columnist genereert met zijn werk weer ander nieuws, is zijn overtuiging.

Jan Blokker en Theo van Gogh rekent hij tot zijn favorieten.

Maar op die lijst staat niet Youp van 't Hek. ''Die vertegenwoordigt de kitsch van de menigte door telkens weer in te spelen op makkelijke en voor de hand liggende uiterlijkheden,'' stelt Holman met een vies gezicht.

Heuse opschudding in columnistenland.

Maar van een crisis is geen sprake. Daarover waren beiden het eens.

(21-3-2004, Hugo Logtenberg)

Leuke onzin


De zin en onzin van lijstjes, daarover moest het gisteravond gaan in het Parool Theater. Michiel Zonneveld en Hasan Evrengun ontvingen in dat licht HP/De Tijd-journalist Thieu Vaassen, verantwoordelijk voor de lijst van ergste Nederlanders, en Hans Mors van het KRO-programma De grootste Nederlander aller tijden. Als tegenhanger van deze twee lijstenmakers had het tweetal Hans Goedkooop, presentator van het NPS-programma Andere tijden, ten tonele gevraagd.

Helaas voor de podiumdiscussie bleek Goedkoop al na de eerste vraag helemaal geen tegenstander te zijn. Hij was eigenlijk wel jaloers op de aankoop van de KRO.
Hoewel de centrale vraag door de avond heen langzaam naar de coulisse verschoof, gaf het concept van de grootste Nederlander aller tijden op zich genoeg stof tot praten.
Zowel voor als tegen was er een veelvoud aan argumenten. Geopperd vanaf het podium en uit de zaal. Maar ook in de pauzes en na afloop bleek het tv-programma dat zo'n pretentieuze titel uitreikt, meer dan genoeg reuring te veroorzaken om zendtijd in het najaar te legitimeren.
Voor de liefhebbers van het hoofdonderwerp van de avond, en dat waren er velen.

1) Lijstjes ordenen de geschiedenis.
2) Lijstjes verpersoonlijken de geschiedenis, waardoor de mens van nu er ook nog naar kijkt.
3) Lijstjes zoals deze maken de geschiedenis interessant en zijn educatief.
4) Competitie intrigeert.
5) Juist door de brede opzet van de lijst kan het bijdragen aan het herstellen van de hiërarchie tussen mensen.
6) In de huidige zapcultuur zijn lijstjes ideaal om de aandacht vast te houden.
7) Na Paars en het poldermodel is 'het volk' weer blij te kunnen kiezen.
8) Lijstjes zijn gewoon leuk!

Maar zogoed als er argumenten voor zijn, zo is er ook het lijstje tegenargumenten:

1) De ordening van de lijstjes vertekent de geschiedenis in persoonlijke triomfen, in plaats van gebeurtenissen.
2) Door de aanwezigheid van Tiësto, Borsato en De Leeuw op de lijst is het een gotspe.
3) Er zijn geen vaste criteria om te kiezen.
4) De stemmers vergelijken appels met peren.

De stemming door de zaal over beide lijstjes gaf geen uitsluitsel, maar de opmerking van de vrouw die zowel voor als tegen stemde was veelzeggend: het is onzin, maar wel leuke onzin.

(27-5-2004. Jasper Rombouts)


Hyperlinks
| Contact | Zoeken
Copyright © 2004 michielzonneveld.nl Alle rechten voorbehouden